Takiego połączenia ciemnych, melancholijnych melodii z uderzeniem niskich, gitarowych dźwięków dawno (jeśli w ogóle) w Polsce nie było. Niebanalne teksty w ojczystym języku, niepokojące riffy i klimatyczna elektronika sprawiają, że płyta iskrzy od emocji.

Zespół umiejętnie operuje nastrojem przechodząc od delikatnych, przestrzennych nut do agresywnych fraz, pełnych bólu. Słychać u Garsów emocjonalnego hardcore'a spod znaku francuskiej Amandy Woodward czy trójmiejskiego Die Last, ale również melodyjność Deftonsów i ciężar przywołujący dalekie echa klimatu Neurosis. Jest w nich jednak coś więcej - rozwijają się, idąc własną drogą, co pewnie wynika z tego, że w ich sali prób słychać szum i wiatr znad Bałtyku, ten sam który słyszały inne alternatywne rockowe kapele z Trójmiasta.

Teksty Piołuna (wokalisty Gars) poruszają kwestie społeczne i osobiste, ale wolne są od wytartych frazesów i oczywistości. Za oś spajającą utwory na płycie można uznać konflikt tragiczny, czyli zderzenie równorzędnych racji, co znajduje odzwierciedlenie w teledysku do numeru Świt Odysei, który promuje płytę. Jest to mocny głos w sprawie wojny w Libii.

Materiał nagrali i zmiksowali we własnym studiu, z wyjątkiem perkusji, którą zarejestrowało Sounds Great Promotion z Gdyni. Mastering zrobił Marcin Kiełbaszewski z X-Studio z Olsztyna. Słyną z żywiołowych koncertów. Grali do tej pory z tak różnymi zespołami jak mathcorowe Escarres (FR), metalowe Faust Again , postmetalowe Blindead i Proghma-C, czy alternatywne Ścianka, Plebania czy Psychocukier.