Ostatnimi czasy do łask wracają płyty winylowe. Nowe albumy, wytłoczone na czarnych krążkach kosztują dwa razy więcej, niż ich wydania kompaktowe, a stare, pierwsze wydania legendarnych płyt, nieraz 30., a nawet 40. letnie kosztują po kilkaset złotych. Zatem, kto wydaje tyle pieniędzy na najwyżej 80 minut muzyki?

1. Snoby. Stali bywalcy dobrych klubów, gdzie miksuje się płyty winylowe usiłują w ten sposób wpisać się w to elitarne towarzystwo słuchaczy czarnych krążków. Poza tym, jeśli ma się na półce kilkanaście, czy kilkadziesiąt winyli to musi to robić wrażenie na znajomych. Zwłaszcza, jeśli w dyskusji przy kieliszku szampana, niby przypadkiem, napomknie się o wartości takiej kolekcji. Wtedy status społeczny i towarzyski ich właściciela na pewno rośnie.

2.Kolekcjonerzy - amatorzy. Wśród płyt winylowych największą furorę robią tzw. "pierwsze wydania". Ot, np. pierwsze, monofoniczne albumy Beatlesów, wydane przez Parlophone z czarno-złotym labelkiem. Trafić na taką płytę w dobrym stanie, nadającą się do słuchania, to nie lada wyczyn, a nawet zdarte egzemplarze osiągają ceny grubo powyżej swojej wartości. Ale przecież kolekcjoner - amator musi mieć WSZYSTKIE płyty danego zespołu, interesują go wyłącznie PIERWSZE WYDANIA, nawet, jeśli nie można tego posłuchać, bo igły szkoda. Często kolekcjoner - amator nawet nie ma pojęcia, że przepłacił za daną płytę, bo chociaż w tytule aukcji było napisane, że to "pierwsze wydanie", to tak naprawdę nie pierwsze, tylko drugie, albo trzecie, rozróżnialne po kroju czcionki albo kolorze labela płyty. Ale taka świadomość przychodzi z czasem. Cóż, życie.

3.Trzecią grupą ludzi, kupujących winyle są prawdziwi kolekcjonerzy, znający się na rzeczy. Oni już wiedzą, jak odróżnić pierwsze wydanie ?jedynki" Beatlesów od drugiego, wiedzą, że wyższą cenę powinien osiągnąć egzemplarz monofoniczny, niż stereofoniczny, a także wiedzą, ile - oczywiście w przybliżeniu - powinna kosztować dana płyta. Ludzie tego typu spędzają długie godziny w komisach z płytami winylowymi i wiedzą za co płacą, ale kupują płyty przy zachowaniu zasad zdrowego rozsądku. Zdarza się też, że inwestują w płyty winylowe, np. kupując jakąś stosunkowo rzadką płytę, której nie słuchają, a następnie za kilka lat odsprzedają z niewielkim zyskiem. Ich elitarne grono nie jest zbyt liczne, ale cały czas się powiększa. I dobrze.

4.Największa grupa słuchaczy płyt winylowych to ludzie plasujący się na pograniczu każdej z trzech wyżej wymienionych. Kupują płyty winylowe, bo lubią posłuchać dobrego dźwięku, kupują to, co lubią, a niekoniecznie jedynie to, co jest pierwszym wydaniem i potencjalnym rarytasem. I nie wydają na to połowy miesięcznej pensji. Ot, tacy nieszkodliwi maniacy.

5.Jest wreszcie grupa zawodowców, czyli DJ-ów, którzy kupują płyty winylowe, żeby z nich grać. Tu w cenie są nowości, specjalne wydania maxi singli, niezależne, nowe wytwórnie płytowe i legendarne kluby.

Pięć grup, pięć różnych motywacji do kupowania winyli. Czyli bardzo różnorodny rynek, tworzący duży popyt. A jak jest popyt, to jest i podaż, a, że podaż nie wystarcza do pełnego zaspokojenia popytu, to czemu się dziwić, że te winyle takie drogie? Ale przynajmniej potem człowiek ma satysfakcję, jak widzi czarny, 12. calowy krążek, kręcący się na talerzu gramofonu. No i jakość dźwięku - ciepło, duża dynamika.. To też cieszy.