Bardzo rzadko zdarza mi się sugerować komukolwiek, aby ograniczył progresywność. Jednak muzyka zespołu Jaad z pewnością na takim zabiegu by zyskała. Bo tym, co urzekło mnie w płycie "Dwa" nie były progresywno - transowe elementy, czy psychodeliczne bzyczenie much. Te elementy działają na niekorzyść materiału. I to nie dlatego, że są same w sobie złe, lecz z racji tego, że w na tym odcinku muzycy Jaad po prostu się nie popisali. Ich siłą jest poetyka, dobrze czująca się w delikatnych formach, których na szczęście nie brakuje na "Dwójce". W szybszych, ostrzejszych numerach ("Crousider") ta wrażliwość zdaje się być zatracona.

Przy założeniu, że nastrojowe kompozycje, mogą mieć potencjał komercyjny, kilka utworów z tego krążka można uznać za przebojowe. Mam tu na myśli przede wszystkim "Godziny" i piosenkę tytułową. Jednak nie one są największą ozdobą albumu. Najpiękniejsze są bowiem kompozycje jeszcze bardziej marzycielskie - jak otwierające płytę "Fortepiany". I choć dobrze, że płyta jest urozmaicona, to przeciwne stylistyczne kompozycje ("God Of War") znacząco psują dobre wrażenie. Jedni mają dar do tworzenia ballad, inni iskrę do grania szybkich numerów. A jeśli ktoś ma predyspozycje w obu dziedzinach, to ma duże szanse na załapanie się do The Rolling Stones, czy Oasis. Muzycy Jaad błyszczą jedynie w pierwszej kategorii.

O ich umiejętnościach można by pisać dużo i dobrze. Słowem - słychać długoletnie doświadczenie - i w partiach instrumentów, i w wokalu, i w dojrzałych aranżacjach ("Thoughts"). Choć zdarza się, że któryś z elementów czasem szwankuje - dla przykładu - wokal w "Sing Of Freedom". Choć nie irytuje tak bardzo, jak całe kompozycje, które zupełnie nie pasują do albumu ("Miejsce Zapomniane Przez Boga I Ludzi"). Bo przez to płyta jest bardzo nierówna. Niestety wraz z niejednorodną stylistyką w parze idzie zmiana jakości. Mimo to mocne punkty "Dwójki" są na tyle wytrzymałe, że są w stanie utrzymać cały materiał i nie pozwolić mu zatonąć.