Pierwsze przesłuchanie sprawiło mi niemałą przyjemność. To było jedno z tych, którym po wybrzmieniu ostatniego utworu towarzyszy miłe uczucie obcowania z dobrym albumem. Odpaliłem raz jeszcze, i jeszcze, i jeszcze. Nagle uświadomiłem sobie, że komuś tu nie zależy na muzyce, ale na kasie.

Pamiętacie Joshua Tree? Tę niesamowitą lekkość utworów wypływającą z brzmienia delikatnej elektroniki i gitary Edge'a, świetne kompozycje i wieczorowy klimat. A Achtung Baby? Potężny kop mieszaniny energii, nieukrywanej radochy grania, podparty znowu rewelacyjnymi utworami i politycznym (jak zawsze) przesłaniem. Pop? Szczyt muzycznego eklektyzmu i wariactwa, który wzbudzał w człowieku jakieś ukryte instynkty całkowitego prawie że parkietowego szaleństwa i ten porażający sample zdzierania styropianu w Gone po którym długo nie mogłem podnieść się z podłogi. To było COŚ. A potem? Równia pochyła. Wkurzający za każdym razem podział na dobre single i średnio-kiepską resztę na All That You Can?t Leave Behind, no i najnowsza płyta.

Ilu recenzentów i fanów zjechało Vertigo? Chyba już wszyscy zdążyli. A to najlepszy utwór na płycie. Najbardziej wyrazisty. Gitarowy zaciach w intrze, świetny riff uderzający potężnie, z punkową pulsacją w refrenie i hiszpańskie zaśpiewy Edge'a w tle. Dobrze wypadają też Crumbs From Your Table, wydłużony bliźniak Walk On ze świetnym motywem gitary i charakterystycznym zaśpiewem w finale zerżniętym totalnie z All That You Can't..., oraz nawiązujący w prostej linii do feelingu Joshua Tree Sometimes You Can't Make It On Your Own. Reszta? Resztę można określić słowem "wypadkowa". Pomysły z przeszłości poddane kiepskiemu liftingowi, zbieranina starych patentów, odgrzewanie bez pomysłu. Tofik, Tofik, co powiesz? - "U2? Brzyyyyyyyyyyyyydal..."

Jacek Cygan pewnie powiedziałby, że "dostrzega w tym prawdę", ale mnie ta "prawda" totalnie nie rusza. Nie podoba mi się. Pierwszy raz wiem na pewno, że polecieli na forsę. Szkoda. Bono, ile kasy Ci jeszcze potrzeba?