Z oddali wydobywają się odgłosy potężnej stalowej machiny przystępującej do pracy. Dźwięki przeplatają się z łagodnym wejściem pierwszej gitary.... to tylko cisza przed burzą. Nie mija minuta, a huragan ostrych heavy metalowych brzmień rozpętuje się na dobre. Na dzień dobry - odrzucające soczyste zagranie. Przyprawia o urwanie głowy. Pierwsze danie to kosmiczna dawka ciężkostrawnej zupy. Zupy z trupa rzecz jasna. "Exterminator - you're'dead", wykrzykuje "Ripper" Owens, nowy wokalista zespołu Judas Priest. To jego debiutanckie nagranie z grupą. Pośród zemsty i nienawiści - śmierć, zniszczenie i krwawe jatki... to główne tematy które - bez kompleksów - podejmuje na płycie. Jest pewny siebie, ambitny i gotowy do walki. Oto sygnał, jaki daje nam pierwszy i jedyny następca Roba Halforda. Wejście z klasą - "I kto tu rządzi chłopaki?".

Niewątpliwie nowa krew (dużo krwi!) w zespole, mocno daje się we znaki w kwestii brzmienia. Na całym nowym albumie obowiązuje zupełnie nowa, najcięższa w histori Judas Priest, formuła (przesłuchując pierwszą płytę - Rocka Rolla, chyba nikt nie spodziewał się takiego finału). Agresywne bębny, szybkie "naparzanie" na stopach, o niebo cięższe brzmienie gitar. Z początku trudno mi było oderwać się od tego, do czego przez lata przyzwyczajał mnie Rob Halford. Dla zwolenników klasycznych dokonań zespołu, Jugulator z pewnością będzie tylko niepotrzebną zadrą w dyskografii, zaś dla miłośników emocjonujących doznań - prawdziwy błysk, w natłoku monotonnych utworów "Judasowej" machiny. Jaki naprawdę jest Jugulator?

Utwór tytułowy za nami, co dalej?

Królewskie dynastie krwiożerczych potworów, tyrańskie rządy chciwych i obłudnych polityków. "We're scared/For life/By politicians' Grendy", bo jak lepiej ubrać w słowa przesłanie kolejnego nagrania, Blood Stained? Ripper bez ogródek traktuje o sferach rządzących. W śpiew wkłada całego siebie - stąd w utworze tyle agresji, nienawiści i...autentyczności.

W dalszej części albumu, wiekopomny metalowy hymn - Dead Meat. Riff który każdemu słuchaczowi na długo zagości w pamięci, w dodatku genialnie zaaranżowany. Podczas przesłuchiwania albumu niejednokrotnie natrafimy na próby połączenia niebywale ostrej, metalowej specyfikacji utworów, z rytmicznymi, melodyjnymi i śpiewnymi zagrywkami. Poza Dead Meat przykładem mogą być następne utwory: Death Row, Decapitate, Brain Dead... Gdzieniegdzie sporo zamieszania wprowadzają solówki (Blood Stained, Brain Dead), dość niekonwencjonalne jak na Glenna Tiptona i KK Downinga. Zdecydowanie partie solowe są najsłabszym punktem albumu. Jeśli więc liczymy na powtórkę z Painkillera - nie mamy tu czego szukać.

Z pewnością najmocniejszym kawałkiem na krążku jest utwór Burn In Hell. Obława na zdrajców, hymn o zemście, przeznaczeniu i (cóż za niespodzianka!) śmierci. Miażdżąca demonstracja siły. W dodatku, to doskonała kompozycja... każdy takt został dokładnie przemyślany, nie ma tu miejsca na przypadkowy dźwięk. Napięcie narasta w każdej sekundzie, utwór trzyma w ostrym, niepowtarzalnym klimacie aż do końca.

Bullet Train i Cathedral Spires, dwie ostatnie pozycje w albumie, niestety nie należą do tych dobrych. Bullet... z czasem robi się po prostu nudny, zaś Cathedral Spires to nieudana próba stworzenia rozciągłego, progresywnego dzieła. Moim zdaniem części składowe utworu kiepsko do siebie pasują, co daje słaby obraz całości. Oczywiście, nie zabrakło tu pomysłowych zagrań, lecz moim zdaniem zostały nieudolnie wykorzystane.

Innowacje wprowadzone przez Rippera, zmiany w brzmieniu, ekspresja w wykonaniu. Utwory pełne emocji, gitary "z kopniakiem", agresywny, autentyczny wokal. Czy tylko? Jugulator to także zaprzeczenie dotychczas ustanowionych ram Judasów, to wyłamanie się spod znamion przeszłości, to coś kompletnie nowego. Urozmaicenie dyskografii. Niewielu przypadło to do gustu. Ja jednak serdecznie polecam.