Wśród pięciu najlepiej sprzedających się albumów w USA są obecnie aż trzy albumy wykonawców z kręgu hard'n'heavy metal. Prawdziwe szaleństwo ogarnęło Amerykanów zwłaszcza na punkcie nowej płyty grupy Creed Weathered. Wciąż na fali jest też krążek Linkin Park [Hybrid Theory] ale tuż za nimi znajduje się album kanadyjskiej grupy Nickelback.

Silver Side Up jest drugą pełno wymiarową płytą w dyskografii zespołu z Vancouver. Zawiera... No właśnie. Mógłby ktoś przypuszczać, że kolejną porcję tak modnego od jakiegoś czasu nu metalu. Nic podobnego. Na repertuar albumu (ok. 40 min. muzyki) złożyły się normalne hardrockowo-metalowe nagrania. Normalne ale też można o nich napisać klasyczne, bo ich konstrukcja i sposób wykorzystanych środków przekazu są takie jak te wykrystalizowane poprzednich 2-3 dekadach. Zespół Nickelback nie wyważa dawno już otwartych drzwi ale jednak świetnie wpasowuje się w brzmieniowe trendy XXI wieku. Jego nowe produkcje można umiejscowić gdzieś między szalenie popularnym obecnie Creedem a np. grupą Godsmack. Soczysty gitarowy sound, nośne riffy i zgrabne melodie. W sumie niby nic odkrywczego a jednak słucha się tego z dużo większym zainteresowaniem niż dziesiątek innych tego typu produkcji . Dlaczego? Sam nie wiem.

Atutem płyty z pewnością jest to, że cały materiał (10 utworów) jest bardzo równy chociaż są w nim kawałki, które zasługują na wyróżnienie. Na pewno jest nim nagranie singlowe How You Remind Me (wręcz zaraźliwy refren). To głównie dzięki tej kompozycji album cieszy się takim wzięciem za Atlantykiem. Płyta ma też dobre otwarcie w postaci utworu Never Again. Najwięcej ciężarów grupa umieściła w B>Hollywood i Money Bought, natomiast jedynym nieco spokojniejszym kawałkiem jest kończący płytę numer Good Times Gone. Całość może bez zawrotu głowy ale na bardzo dobrym poziomie. Tego się słucha jednym tchem