7 marca bieżącego roku ukazał się najnowszy, długo przez fanów oczekiwany album niemieckiej formacji Pink Cream 69 - "In10sity". Płyta ta miała być szczególna, szczególnie więc wyglądało jej przygotowanie i samo nagrywanie, o czym zapewniali członkowie grupy na swojej stronie internetowej. Raz, że to już ich 10-ty album studyjny, a dwa, że w tym roku Pink Cream 69 obchodzą jubileusz, 20-sto lecie istnienia formacji. Nagrania materiału trwały od października 2006 do stycznia 2007 w studio House Of Music w Winterbach.

Moja ciekawość tego krążka też była szczególna, nie dlatego nawet, że od wydania poprzedniego, "Thunderstorm", minęły już trzy lata. Bardziej ze względu na sentyment, jakim od lat darzę tę grupę i jednoczesny niedosyt, jaki odczuwam po wysłuchaniu każdej kolejnej ich płyty. Sentyment zrodził się na samym początku istnienia zespołu, pierwsze dwa albumy ("Pink Cream 69" i "One Size Fits All") były, moim zdaniem, genialne i wyraźnie określiły styl zespołu. Utwory były połączeniem mocnych rockowych brzmień z charakterystyczną, chwytliwą melodią; każda piosenka była inna i każda zapadała mi w pamięć. Wielokrotnie po te albumy sięgałam.

A później było różnie, kolejne płyty były przyzwoite, a niektóre piosenki nawet świetne, ale muzycy Pink Cream nie wybijali się już ponad przeciętność, a w tym, co tworzyli, brakowało już jakby tego specyficznego klimatu.

Nie inaczej jest też z nowym krążkiem (i znów ten niedosyt!). "In10sity" to płyta dobra, to rzetelnie zagrany, całkiem melodyjny rock, ale nic poza tym. Zespół, wzmocniony o drugiego gitarzystę, Uwe Reitenauer'a, serwuje cały zestaw dynamicznych, wcale nie nazbyt surowo brzmiących kawałków, z których przebijają się: "I'm Not Afraid", "Children Of The Dawn", "Out Of This World", czy "No Way Out" (moja ulubiona na tym albumie). Jest też i słodkawa ballada "Last Train To Nowhere", która kołysząc, zamyka album. I to chyba wystarczy, żeby zadowolić starych entuzjastów Pink Cream. Ale czy uda się zespołowi pozyskać nowych? Czy rzeczywiście jest to album szczególny, koronujący te 20 lat historii zespołu? Chyba nieszczególnie.