O tej płycie można pisać i mówić tylko dobrze, komplementując jej zawartość oraz jej autorkę. Suzanne Vega nagrała zdecydowanie najlepszy materiał w swojej karierze.

Właściwie nie ma się tu do czego doczepić. Na pewno nie do żadnej z 13 kompozycji, które urzekają ciepłem, zwiewnością i pięknem z nutką nostalgii. Są jak babie lato, są złoto-jesienne, bo mimo że świecą się wieloma kolorami, mają w sobie tęsknotę za tym, co przemija. Urodę poszczególnych kompozycji wspaniale podkreśla urozmaicona aranżacja. Warto przy tym dodać, że słuchając tych pastelowych nagrań ani razu nie odczuwamy przesytu wykorzystanych środków wyrazu. Wszystko jest na swoim miejscu niezależnie czy to będzie urokliwa mandolina, wtórująca jej gitara akustyczna, czy lekkie pociągnięcia smyczków lub też elektronicznie malowane tło. Gdy do tego dodamy niepowtarzalny, ciepły głos artystki, wyśpiewywane nim wpadające w ucho melodie, nie sposób uwolnić się od wrażenia kompletności przesłuchiwanego albumu.

Czy można wyróżnić którąś z piosenek? Na pewno po pierwszym przesłuchaniu zapamiętamy utwór otwierający płytę Panitent oraz zdecydowanie najweselszy kawałek Last Year?s Troubles. Później dostrzeżemy nieco beatlesowską balladę (I'll Never Be) Your Maggie May, zwiewne nagranie tytułowe i cudowną kompozycję Jacka Hardy'ego pt. St. Clare. Urozmaiceniem dla nich są trochę mocniejsze, bardziej rockowo brzmiące utwory w typie It Makes Me Wonder i If I Were A Weapon.