"Wszystkie wybrane utwory uważam za wspaniałe, kocham je" - Greg Dulli

I znowu mu wierzę. Już tak mam. Afghan Whigs, Twilight Singers? Nieważne, jak się nazywa zespół. Ja wierzę temu facetowi. Ciemne okulary, papieros w ustach, grzywka na Jamesa Deana... Nie można takiego nie lubić... A jeśli jeszcze pisze w sposób genialny? Nic dodać, nic ująć... Prawdziwy boss. Respekt.

Trzeba jakoś zacząć pisać o muzyce. Dobrze. Trzy, cztery... Nie, to nie przejdzie. Albo "Dawno, dawno temu...". O, to już jakby lepiej... Jakiś trop jest... Albo tak... Najpierw były przesycone soulowym klimatem wielkomiejskie elektroniczno-akustyczne dźwięki towarzyszące samotnym nocnym eskapadom znane z Twilight. Potem powrót do rockowych korzeni, ograniczenie środków wyrazu i ból po stracie bliskiej osoby na Blackberry Belle. O tym, co Greg szykuje na She Loves You informowała już wydana równo z drugą płytą Twilightów EP-ka Black is the colour of my true love's hair. No i się wydało... Teraz aranżacje Dulli?ego skierowały się na drogę kilku drinków w barze ekskluzywnej knajpy, słów w stylu "pozwól się odprowadzić do domu", zapachu kobiety i pomiętego prześcieradła... Zresztą, co ja mówię? Skierowały się? Przecież Dulli od zawsze krążył w tematach gorącej namiętności, relacjach kobieta-mężczyzna spointowanych seksualnością swojej muzyki... Taki soundtrack pod udany wieczór we dwoje... "Kochanie, jakaś Ty dzisiaj śliczna..."...

Na She loves you nie ma słabej kompozycji. No bo jak może być, skoro utwory wybrane przez Dulli'ego same w sobie są genialne? Zaczyna się od wyłowionych z szumu niedostrojonego radia słów wypowiedzianych łamaną angielszczyzną "Hi, my name is Valeria" i prawie natychmiast wchodzą niedbałe dźwięki gitary akustycznej. A potem... Nie mogę powiedzieć, że jest jeszcze piękniej bo skłamałbym. Pięknie i magicznie przez całe 40 minut...
Jest zbudowany na zasadzie płynącego w górę fortepianu, i kontrastującej opadającej gitary w What makes you think you?re the one z repertuaru Fleetwood Mac, jest kapitalna wersja Hyperballad zaśpiewana z w duecie Markiem Laneganem, najbliższa temu co powstało na Blackberry Belle, która przywodzi na myśl moją ukochaną scenę ostrej jazdy płonącym samochodem z serialu Due South... "Jedźmy nad jezioro zwane Michigan"... Motoryka tego utworu Bjork powala... Zaraz, chwila, Bjork? Dokładnie! Dwóch kolesi robi z tego delikatnego utworu prawdziwą bombę... Jest prawdziwie amerykański Please Stay Marvina Gaye?a, z narastającą grą sekcji opartej na gitarowym slidzie, mocnym fortepianie i "gadanym" wokalu Grega, połączony z modlitewnym Love Supreme Johna Coltrane'a. Jest też przesiąknięta mrokiem Black is the colour of my true love?s hair z marszowym dialogiem fortepianu i perkusji oraz brudnym brzmieniem akustyka i równie niewygładzoną gitarą elektryczną. No i ten wokal... Długo by wymieniać... Za dużo się dzieje na tej płycie... I nawet nie brakuje tej znanej z koncertów wgniatającej w ziemię wersji Hey Ya OutKast, albo Prince'owego Purple Rain... Dobra, pora kończyć... Kobieta czeka...

Zerkam na okładkę She loves you i mam nieodparte skojarzenie z dzieciakami z Gentlemen... Wyrosłeś Młody... Ale nic się nie zmieniłeś...