Trzydzieści sześć minut to krótko jak na współczesne standardy. Optyka zmienia się jednak radykalnie, gdy ma się na myśli album punkowy. Tutaj funkcjonuje odmienna percepcja czasu, a wspomniane trzydzieści sześć minut, przypadające na dziesięć ścieżek, może uchodzić za "średniaka" pośród produkcji tego typu. Apetyt automatycznie rośnie, intuicja bowiem podpowiada, że należy oczekiwać czegoś więcej niż optymalny, dynamiczny łomot.

"Wyścig Szczurów" to propozycja zakorzeniona w dźwiękach punkowych, wymieszanych jednak z całkiem nowoczesnym rockowym brzmieniem. Ten konglomerat sięga dalej po składniki reggae, nie bojąc się także korzystania z sekcji dętej pod postacią saksofonu. Niuans koloryzujący kilka kompozycji, w tym dynamiczną "Psychoanalizę".

Album charakteryzuje się ogromną żywotnością i energią, pomimo wolniejszych fragmentów, takich jak "Dub-Robyt". Transowo pobrzmiewa intro "Staropolskiej pieśni o winie", intryguje też wstęp do "Stąd do wieczności". Co nie przeszkadza ruszyć w upragnioną galopadę hałasu - choć kontrolowanego i przemyślanego. Nie można odmówić zespołowi smaczków urozmaicających przekaz, jednak jest to raczej lekka ornamentyka, a nie zasadnicza część programu. Kto lubi ozdobiony konkret, ten poczuje się w pełni usatysfakcjonowany.
Pomimo solidnej produkcji, wokale w niektórych miejscach zlewają się i trudno jest wychwycić słowa. Trzeba przyznać jednak, że jak na album wydany własnym sumptem, ogólna jakość jest całkiem zadowalająca.

Zespołowi The-Tox swoim nowym albumem przyszło zmierzyć się z syndromem drugiej płyty. Z czystym sumieniem można napisać - zdał egzamin. Bez popełniania rewolucji, z konsekwencją podąża wyznaczonym przez siebie torem swoistego, punk-rockowego grania. Szkoda, że nie popróbowali z urozmaiceniem aranżacyjnym czy pomysłowym, ale to jedynie malkontenctwo autora. A że ten rodzaj muzyki z definicji do skomplikowanych nie należy...