Reflection jest albumem wyjątkowym przynajmniej pod trzema względami. Po pierwsze został nagrany bez Maxa Lilja, który opuścił zespół po nagraniu wcześniejszego wydawnictwa Apocalypticy - płyty Cult. Po drugie na tym krążku po raz pierwszy w historii grupy słychać perkusję. Jeźdźcy Apokalipsy zdecydowali się na taki zabieg po dziesięciu latach wspólnej gry a za bębnami siadł sam Dave Lombardo - perkusista Slayera. I wreszcie po trzecie,i chyba najważniejsze... Reflection nie zawiera coverów jest to w pełni autorski materiał muzyków z Sibelius Academy.

Apocalyptica na tym krążku przeszła samą siebie. Wreszcie po wydaniu trzech długo grających płyt ruszyła z miejsca, w którym tkwiła. Dojrzała i z typowego cover bandu stała się kapelą w pełnym wymiarze tego słowa. Nie twierdzę, że poprzednie płyty były złe, bo zawierały przeróbki utworów innych zespołów. Były dobre, nawet bardzo dobre - ukazywały zupełnie inne i wcale nie gorsze spojrzenie na wiele świetnych kawałków takich legend jak Metallica czy Sepultura. Jednak dopiero Reflection pokazuje na co naprawdę stać Eicca Toppinen, Antero Manninen i Paavo Lötjönen.

W skład albumu wchodzi trzynaście kompozycji, z czego pięć nagranych jest z partiami perkusji. Utwory stylistycznie są bardzo różnie i nawiązują niejednokrotnie do muzyki klasycznej. Wiolonczela to instrument znakomicie budujący klimat o czym można się przekonać słuchając Drive czy też Faraway, który to przy okazji wzbogacony został o partie klawiszy.

Cohkka i Conclusion to kawałki w których elementy muzyki "poważnej" zostały połączone z heavy metalowym łojeniem. Przewaga tych pierwszych jest jednak większa.

Natomiast Somewhere around nothing to dla mnie najmocniejszy punkt tej płyty. Swietna praca perkusji i wyśmienite dźwięki wiolonczeli tworzą kompozycję ciężką i jednocześnie barwną.

Reflection to album, który nie może pozostać bez echa zarówno wśród fanów zespołu jak i reszty metalowego światka. Jest to duży krok naprzód dla Apocalypticy.
Dla mnie pozycja obowiązkowa.