Alchemy to jeden z najlepszych albumów koncertowych wszechczasów i zarazem pierwszy, wydany przez Dire Straits. Same najprzedniejsze hity, we wspaniałych, rozbudowanych, często improwizowanych aranżacjach. Po prostu, jazda obowiązkowa z zakresu Dire Straits.

Płyta wydana w lutym 1984 roku, to dwupłytowe wydawnictwo, zawierające blisko 95 minut muzyki. Muzyki najprzedniejszej i znakomitej jakości. Jak już pisałem we wstępie, Alchemy to swoiste best of, tyle że nagrywane na koncercie. Słucha się tego bardzo miło. Słychać, że zespół nie jest zespołem typowo studyjnym, ale równie znakomicie (jeśli nie lepiej) brzmi na koncertach. Kompozycje są rozbudowane, zagrane z wielkim polotem. Niektóre zaimprowizowane wtedy solówki na stałe weszły do kanonu koncertowego Dire Straits.

Private Investigations to wielkie dzieło, które na Alchemy zyskało nowych rumieńców. Jedna z moich ukochanych kompozycji na tym albumie. Jeszcze bardziej dramatyczne i frapujące niż oryginał. Dźwięki elektryczno - akustycznej gitary Marka, w połączeniu z recytowanym tekstem stworzyły jeden z najpiękniejszych duetów wszechczasów. Blisko siedem i pół minuty jednej z największych ballad świata, w jednej z najpiękniejszych aranżacji świata. Cudownie dramatyczne, ale i kojące zarazem. A tłum klaszczący w rytm muzyki tylko potęguje to wrażenie.
Następny utwór to istny ogień. Sultans of Swing. Wirtuozerskie i karkołomne solówki, wygrywane przez Marka z taką lekkością i łatwością, jakby była to dla niego tylko zabawa. W środku odrobinę wolniejsza, zaimprowizowana partia, bez której Sultans of Swing na koncertach nie mogą się obyć. Potem znowu dynamicznie, aż do końcowego solo, które stanowi kwintesencję Knopflesrowskiej gry na gitarze. A tłum, porwany w rytm wielkiej zabawy szalał i wzbogacał twórczość Marka, rytmicznie klaszcząc.
Jednym z najlepszych na drugiej płycie jest Tunnel of Love. Otwierane przez czterominutową improwizację, wykonaną na saksofonie z towarzyszeniem fortepianu i gitary. Cudowny i znakomity wstęp do klasycznego już Tunnel of Love.
Cały album zamyka znakomite Going Home - Theme from ''Local Hero''. Utwór, który zdaje się być jedną wielką improwizacją. Stopniowo rozwijająca się linia melodyczna, coraz szybsze tempo. Zarazem cudownie delikatne, szemrzące niczym letni, delikatny wiaterek. Zaryzykowałbym, że to najpiękniejsza kompozycja z drugiej części Alchemy. Gitara Marka w połączeniu z saksofonem Mela Collinsa, tworzą jeden z najlepszych instrumentalnych duetów, jakie miałem okazję słyszeć. I to jeszcze używane przez prawdziwych wirtuozów. Znakomite zakończenie płyty, spinające zaledwie wyczuwalną klamrą całą płytę. Cudo.

Czas na podsumowanie. Zdroworozsądkowe myślenie ograniczające ilość słów, w których zamyka się recenzja, nie pozwala na pełne oddanie tego, co czuje się słuchając Alchemii. Okazuje się, że Dire Straits koncertowe (przynajmniej to z 1984), jest lepsze od Dire Straits studyjnego. Kompozycje brzmią świeżej, są jeszcze pełniejsze i jeszcze bardziej porywające. Po prostu jazda obowiązkowa.

Ktoś kiedyś powiedział, że dobry zespół poznaje się po tym, że na koncercie tworzy się chemia łączącą publikę z artystą. W przypadku Dire Straits będzie to raczej alchemia. I to ta najprzedniejsza.