Chyba nic nie przeszkodziłoby fanom najbardziej rockowego zespołu w historii muzyki elektronicznej w pojawieniu się na warszawskim Stadionie Legii. Korki uliczne uniemożliwiające dojazd na miejsce, czy ulewny deszcz dodały tylko pikanterii. Zniecierpliwienie i podniecenie oczekujących na murawie fanów było wyczuwalne wręcz namacalnie. Początkowe uczucie osamotnienia w tłumie osób energicznie domagających się wejścia Dave i reszty zespołu powoli malało. Wynikało ono z braku odpowiednio dobranego stroju koncertowego (dopuszczalny kolor ubioru to tylko i wyłącznie czarny, bez jakichkolwiek innych domieszek kolorystycznych), marnej znajomości tekstów piosenek, nie wspominając już o tytułach. Pierwszy raz znalazłam się na koncercie grupy całkowicie mi obojętnej, ale to uczucie wyparowało jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, natychmiast po pojawieniu się Brytyjczyków na scenie. Energia, jaka przepływała między zespołem a szalejącą z zachwytu publiką, nie została ostudzona nawet informacjami o marnej grze naszej reprezentacji na Mistrzostwach Świata. Może nigdy nie stanę się wiernym miłośnikiem ich twórczości, ale z pewnością w razie kolejnego pojawienia się tego zespołu na polskiej ziemi będę tam również ja, ubrana na czarno, ze znacznie większą znajomością depechowskich kawałków i poczuciem pewności spędzenia wieczoru w niesamowitym klimacie. Gdzie ludzie szaleją ze szczęścia, a czterdziestolatek z wręcz nadludzką ekspresją biega, tańczy i przy tym wszystkim z łatwością prezentuje swoje znakomite umiejętności wokalne, których nie można na długo zapomnieć.